قانون بیمه

فصل اول- معاملات بیمه

ماده 1- بیمۀ عقدی است که بموجب آن یک طرف تعهد میکند در ازاء پرداخت وجه یا وجوهی از طرف دیگر در صورت وقوع یا بروز حادثه‌ خسارت وارده بر او را جبران نموده یا وجه معینی بپردازد.
‌متعهد را بیمه‌گر طرف تعهد را بیمه‌گذار وجهی را که بیمه‌گذار به بیمه‌گر میپردازد حق بیمه و انچه را که بیمه میشود موضوع بیمه نامند.

ماده 2- عقد بیمه و شرائط آن باید بموجب سند کتبی باشد و سند مزبور موسوم ببیمه ‌نامه خواهد بود.

ماده 3- در بیمه ‌نامه باید امور ذیل بطور صریح قید شود
1 تاریخ انعقاد قرارداد
2 – اسم بیمه‌گر و بیمه‌گذار
3 – موضوع بیمه
4 – حادثه یا خطری که عقد بیمه بمناسبت آن بعمل آمده است
5 -ابتداء و انتهای بیمه
6 -حق بیمه
7 – میزان تعهد بیمه‌ گر در صورت وقوع حادثه

ماده 4- موضوع بیمه ممکن است مال باشد اعم از عین یا منفعت یا هر حق مالی یا هر نوع مسئولیت حقوقی مشروط بر اینکه بیمه ‌گذار نسبت ببقاء آنچه بیمه میدهد ذینفع باشد و هم چنین ممکن است بیمه برای حادثه یا خطری باشد که از وقوع آن بیمه‌ گذار متضرر میگردد.

ماده 5- بیمه ‌گذار ممکن است اصیل باشد یا بیکی از عناوین قانونی نمایندگی صاحب مال یا شخص ذینفع را داشته یا مسئولیت حفظ آنرا از‌طرف صاحب مال داشته باشد.

ماده 6- هر کس بیمه میدهد بیمه متعلق بخود اوست مگر آنکه در بیمه ‌نامه تصریح شده باشد که مربوط بدیگری است لیکن در بیمه حمل و نقل ‌ممکن است بیمه ‌نامه بدون ذکر اسم (‌بنام حامل) تنظیم شود.

ماده 7- طلبکار میتواند مالی را که در نزد او وثیقه یا رهن است بیمه دهد در این صورت هر گاه حادثه‌ نسبت بمال مزبور رخ دهد از خساراتی‌ که بیمه ‌گر باید بپردازد تا میزان آنچه را که بیمه ‌گذار در تاریخ وقوع حادثه طلب کار است بشخص او و بقیه بصاحب مال تعلق خواهد گرفت.

ماده 8- در صورتی که مالی بیمه شده باشد در مدتی که بیمه باقی است نمیتوان همان مال را بنفع همان شخص و از همان خطر مجددا بیمه ‌نمود.

ماده 9- در صورتیکه مالی بکمتر از قیمت بیمه شده باشد نسبت ببقیه قیمت نمیتوان آنرا بیمه نمود در این صورت هر یک از بیمه ‌گران بنسبت مبلغی از مال که بیمه کرده است مسئول خواهد بود.

ماده 10- در صورتیکه مالی بکمتر از قیمت واقعی بیمه شده باشد بیمه‌ گر فقط بتناسب مبلغی که بیمه کرده است یا قیمت واقعی مال مسئول‌ خسارت خواهد بود.

فصل دوم- فسخ و بطلان

ماده 11- چنانچه بیمه‌ گذار یا نماینده او با قصد تقلب مالی را اضافه بر قیمت عادله در موقع عقد قرارداد بیمه داده باشد عقد بیمه باطل و حق بیمه ‌دریافتی قابل استرداد نیست.

ماده 12- هر گاه بیمه ‌گذار عمدا از اظهار مطالبی خودداری کند یا عمدا اظهارات کاذبه بنماید و مطالب اظهار نشده یا اظهارات کاذبه طوری باشد‌ که موضوع خطر را تغییر داده یا از اهمیت آن در نظر بیمه‌گر بکاهد عقد بیمه باطل خواهد بود حتی اگر مراتب مذکوره تاثیری در وقوع حادثه نداشته باشد در این صورت نه فقط وجوهی که بیمه‌ گذار پرداخته است قابل استرداد نیست بلکه بیمه ‌گر حق دارد اقساط بیمه را که تا آن تاریخ عقب افتاده است نیز از‌بیمه‌ گذار مطالبه کند.

ماده 13- اگر خودداری از اظهار مطالبی یا اظهارات خلاف واقع از روی عمد نباشد عقد بیمه باطل نمی ‌شود در این صورت هر گاه مطلب اظهار‌نشده یا اظهار خلاف واقع قبل از وقوع حادثه معلوم شود بیمه‌ گر حق دارد یا اضافه حق بیمه را از بیمه ‌گذار در صورت رضایت او دریافت داشته قرارداد‌ را ابقاء کند و یا قرارداد بیمه را فسخ کند در صورت فسخ بیمه ‌گر باید مراتب را بموجب اظهار نامه یا نامه سفارشی دو قبضه ببیمه‌ گذار اطلاع دهد اثر ‌فسخ ده روز پس از ابلاغ مراتب ببیمه‌گذار شروع میشود و بیمه‌گر باید اضافه حق بیمه دریافتی تا تاریخ فسخ را به بیمه‌ گذار مسترد دارد.
‌در صورتیکه مطلب اظهار نشده یا اظهار خلاف واقع بعد از وقوع حادثه معلوم شود خسارت بنسبت وجه بیمه پرداختی و وجهی که بایستی در ‌صورت اظهار خطر بطور کامل و واقع پرداخته شده باشد تقلیل خواهد یافت.

ماده 14- بیمه ‌گر مسئول خسارات ناشیه از تقصیر بیمه‌ گذار یا نمایندگان او نخواهد بود.

ماده 15- بیمه ‌گذار باید جلوگیری از خسارت مراقبتی را که عادتا هر کس از مال خود مینماید نسبت بموضوع بیمه نیز بنماید و در صورت‌ نزدیک شدن حادثه یا وقوع آن اقداماتی را که برای جلوگیری از سرایت و توسعه خسارت لازم است بعمل آورد.
اولین زمان امکان و منتهی در ظرف ‌پنجروز از تاریخ اطلاع خود از وقوع حادثه بیمه ‌گر را مطلع سازد والا بیمه‌ گر مسئول نخواهد بود مگر آنکه بیمه ‌گذار ثابت کند که بواسطه حوادثی که ‌خارج از اختیار او بوده است اطلاع بیمه‌ گر در مدت مقرر برای او مقدور نبوده است ‌مخارجی که بیمه ‌گذار برای جلوگیری از توسعه خسارت مینماید بر فرض که منتج به نتیجه نشود بعهده بیمه ‌گر خواهد بود ولی هر گاه بین طرفین در‌موضوع لزوم مخارج مزبوره یا تناسب آن با موضوع بیمه اختلافی ایجاد شود حل اختلاف بحکم یا محکمه رجوع میشود.

ماده 16- هر گاه بیمه‌ گذار در نتیجه عمل خود خطری را که بمناسبت آن بیمه منعقد شده است تشدید کند یا یکی از کیفیات یا وضعیت موضوع‌ بیمه را بطوری تغییر دهد که اگر وضعیت مزبور قبل از قرارداد موجود بود بیمه‌ گر حاضر برای انعقاد قرارداد یا شرایط مذکوره در قرارداد نمی‌ گشت باید ‌بیمه ‌گر را بلافاصله از آن مستحضر کند.
اگر تشدید خطر یا تغییر وضعیت موضوع بیمه در نتیجه عمل بیمه‌ گذار نباشد مشارالیه باید مراتب را در ظرف‌ ده روز از تاریخ اطلاع خود رسما به بیمه ‌گر اعلام کند.
‌در هر دو مورد مذکور در فوق بیمه‌ گر حق دارد اضافه حق بیمه را معین نموده به بیمه‌ گذار پیشنهاد کند و در صورتیکه بیمه ‌گذار حاضر برای قبولی و‌ پرداخت آن نشود قرارداد را فسخ کند و اگر تشدید خطر در نتیجه عمل خود بیمه ‌گذار باشد خسارات وارده را نیز از مجرای محاکم عمومی از او مطالبه‌ کند و در صورتی که بیمه ‌گر پس از اطلاع تشدید خطر بنحوی از انحاء رضایت ببقاء عقد قرارداد داده باشد مثل آنکه اقساطی از وجه بیمه را پس از‌ اطلاع از مراتب از بیمه ‌گذار قبول کرده یا خسارت بعد از وقوع حادثه باو پرداخته باشد دیگر نمیتواند بمراتب مذکوره استناد کند وصول اقساط ‌حق بیمه بعد از اطلاع از تشدید خطر یا پرداخت خسارت پس از وقوع حادثه و نحو آن دلیل برضایت بیمه ‌گر به بقاء قرارداد میباشد.

ماده 17- در صورت فوت بیمه ‌گذار یا انتقال موضوع بیمه بدیگری اگر ورثه یا منتقل‌ الیه کلیه تعهداتی را که بموجب قرارداد بعهده بیمه‌ گذار‌بوده است در مقابل بیمه ‌گر اجراء کند عقد بیمه بنفع ورثه یا منتقل ‌الیه باعتبار خود باقی میماند معهذا هر یک از بیمه‌ گر یا ورثه یا منتقل‌ الیه حق فسخ ‌آن را نیز خواهند داشت بیمه‌ گر حق دارد در ظرف 3 ماه از تاریخی که منتقل‌ الیه قطعی موضوع بیمه تقاضای تبدیل بیمه ‌نامه را بنام خود مینماید عقد بیمه را فسخ کند و در صورت انتقال موضوع بیمه بدیگری ناقل مسئول کلیه اقساط عقب‌افتادۀ وجه بیمه در مقابل بیمه‌ گر خواهد بود لیکن از تاریخی که انتقال را ببیمه‌گر بموجب نامه سفارشی یا اظهار نامه اطلاع میدهد نسبت باقساطی که از تاریخ اطلاع ببعد باید پرداخته شود مسئول نخواهد بود.
‌اگر ورثه یا منتقل ‌الیه متعدد باشند هر یک از آنها نسبت به تمام وجه بیمه در مقابل بیمه‌ گر مسئول بیمه خواهد بود.

ماده 18- هر گاه معلوم شود خطری که برای آن بیمه بعمل آمده قبل از عقد قرارداد واقع شده بوده است قرارداد بیمه باطل و بی‌ اثر خواهد بود در‌این صورت اگر بیمه‌گر وجهی از بیمه‌ گذار گرفته باشد عشر از مبلغ مزبور را بعنوان مخارج کسر و بقیه را باید ببیمه‌ گذار مسترد دارد.

فصل سوم- مسئولیت بیمه‌گر

ماده 19- مسئولیت بیمه ‌گر عبارت است از تفاوت قیمت مال بیمه شده بلافاصله قبل از وقوع حادثه با قیمت باقی مانده آن بلافاصله بعد از حادثه‌ خسارت حاصله بپول نقد پرداخته خواهد شد مگر اینکه حق تعمیر و یا عوض برای بیمه‌ گر در سند بیمه پیش‌ بینی شده باشد در این صورت بیمه‌ گر‌ملزم است موضوع بیمه را در مدتی که عرفا کمتر از آن نمیشود تعمیر کرده یا عوض را تهیه و تحویل نماید. ‌در هر صورت حداکثر مسئولیت بیمه‌ گر از مبلغ بیمه شده تجاوز نخواهد کرد.

ماده 20- بیمه ‌گر مسئول خساراتی که از عیب ذاتی مال ایجاد میشود نیست مگر آنکه در بیمه‌ نامه شرط خلافی شده باشد.

ماده 21- خسارات وارده از حریق که بیمه‌ گر مسئول آن است عبارت است از:
1 – خسارت وارده بموضوع بیمه از حریق اگر چه حریق در نزدیکی آن واقع شده باشد.
2 – هر خسارت یا تنزل قیمت وارده باموال از آب یا هر وسیله دیگری که برای خاموش کردن آتش به کار برده شده است.
3 – تلف شدن یا معیوب شدن مال در موقع نجات دادن آن از حریق.
4 – خسارت وارده باموال بیمه شده در نتیجه خراب کردن کلی یا جزئی بنا برای جلوگیری از سرایت یا توسعه حریق.

ماده 22- در بیمه‌ های ذیل خسارت باین طریق حساب میشود:
1 – در بیمه حمل و نقل قیمت مال در مقصد.
2 – در بیمه منافعی که متوقف بر امری است منافعی که در صورت پیشرفت امر عاید بیمه‌ گذار میشد.
3 – در بیمه محصول زراعتی قیمت آن در سر خرمن و موقع برداشت محصول.
برای تعیین میزان واقعی خسارت مخارج و حق‌الزحمه که در‌صورت عدم وقوع حادثه بمال تعلق میگرفت از اصل قیمت کسر خواهد شد و در هر صورت میزان خسارت از قیمت معینه در بیمه‌ نامه تجاوز ‌نخواهد کرد.

ماده 23- در بیمه عمر یا نقص یا شکستن عضوی از اعضاء بدن مبلغ پرداختی بعد از مرگ یا نقصان عضو باید بطور قطع در موقع عقد بیمه بین‌ طرفین معین شود.
‌بیمه عمر یا بیمۀ نقصان یا شکستن عضو شخص دیگری در صورتیکه آن شخص قبلا رضایت خود را کتبا نداده باشد باطل است.
‌هر گاه بیمه‌ گذار اهلیت قانونی نداشته باشد رضایت ولی یا قیم او شرط است.
‌اگر بیمه راجع بعمر یا نقص یا شکستن عضو بدن جماعتی بطور کلی باشد میزان خسارت عبارت از مبلغی خواهد بود که مطابق تعرفه قبلا بین ‌طرفین معین میشود.

ماده 24- وجه بیمه عمر که باید بعد از فوت پرداخته شود بورثه قانونی متوفی پرداخته میشود مگر اینکه در موقع عقد بیمه یا بعد از آن در سند‌ بیمه قید دیگری شده باشد که در این صورت وجه بیمه متعلق به کسی خواهد بود که در سند بیمه اسم برده شده است.

ماده 25- بیمه ‌گذار حق دارد ذینفع در سند بیمه عمر خود را تغییر دهد مگر آنکه آنرا بدیگری انتقال داده و بیمه‌ نامه را هم بمنتقل‌ الیه تسلیم کرده‌ باشد.

ماده 26- در تمام مدت اعتبار قرارداد بیمۀ عمر بیمه ‌گذار حق دارد وجه معینه در بیمه‌ نامه را بدیگری منتقل نماید انتقال مزبور باید بامضاء ‌انتقال‌ دهنده و بیمه‌ گر برسد.

ماده 27- اثرات قانونی انتقال وجه بیمه عمر از تاریخ فوت بیمه شده شروع میشود ولی اگر بیمه‌ گذار از بابت آن وجهی دریافت کرده یا نسبت بان‌ با بیمه‌ گر معامله نموده باشد در کمال اعتبار خواهد بود.

ماده 28- بیمه ‌گر مسئول خسارات ناشیه از جنگ و شورش نخواهد بود مگر آنکه خلاف آن در بیمه‌ نامه شرط شده باشد.

ماده 29- در مورد بیمۀ مال منقول در صورت وقوع حادثه و پرداخت خسارت به بیمه ‌گذار بیمه‌ گر از هر گونه مسئولیت در مقابل ثالث بری میشود.

ماده 30- بیمه‌ گر در حدودی که خسارات وارده را قبول یا پرداخت میکند در مقابل اشخاصی که مسئول وقوع حادثه یا خسارت هستند قائم‌ مقام ‌بیمه‌ گذار خواهد بود و اگر بیمه‌ گذار اقدامی کند که منافی با عقد مزبور باشد در مقابل بیمه‌ گر مسئول شناخته میشود.

ماده 31- در صورت توقف یا افلاس بیمه ‌گر بیمه‌ گذار حق فسخ قرارداد را خواهد داشت.

ماده 32- در صورت ورشکستگی بیمه ‌گر بیمه ‌گذاران نسبت بسایر طلبکاران حق تقدم دارند و بین معاملات مختلف بیمه در درجه اول حق تقدم‌ با معاملات بیمه عمر است.

ماده 33- بیمه‌ گر نسبت بحق بیمه در مقابل هر گونه طلبکاری بر مال بیمه شده حق تقدم دارد حتی اگر طلب سایرین بموجب سند رسمی باشد.

ماده 34- اگر در یک قرارداد بیمه موضوعات مختلفه بیمه شده باشد در صورت اثبات تقلب از طرف بیمه‌ گذار نسبت بیکی از آن موضوعات ‌بطلان نسبت بسایر موضوعات نیز سرایت کرده تمام قرارداد باطل خواهد بود ‌موضوعات مختلفه که در یک بیمه ‌نامه ذکر میشود در حکم یکقرارداد محسوب است.

ماده 35- طرفین میتوانند در قراردادهای بیمه امر شرط دیگری بنمایند لیکن موعد مذکوره در ماده 16 را نمیتوانند تقلیل دهند ولی ممکن است‌ موعد را برضایت یکدیگر تمدید کنند.
‌این قانون شامل قراردادهای گذشته بیمه نیز خواهد بود.

ماده 36- مرور زمان دعاوی ناشی از بیمه دو سال است و ابتدای آن از تاریخ وقوع حادثه منشاء دعوی خواهد بود لکن دعاوی که قبل از اجرای این‌ قانون در محاکم طرح شده باشد مشمول این ماده نخواهد بود.

این قانون که مشتمل بر سی و شش ماده است در جلسه هفتم اردیبهشت ماه یک هزار و سیصد و شانزده به تصویب مجلس شورای ملی رسید.

امضا- نواب ریاست مجلس شورای ملی
‌مرتضی بیات – دکتر طاهری